Volvo Amazon en andere oude voertuigen.
Dit is natuurlijk helemaal geen item voor een cursus muziek-theorie, maar hier ben ik ook bijzonder enthousiast over. Daarom één pagina over iets anders.
De meeste oude auto's vind ik leuk, zo ook de Volvo Amazon.
Hierboven onze "Combi" uit 1968. De auto wordt gewoon gebruikt waar hij voor gemaakt is, dus ook om van alles mee te vervoeren.
De Amazon is gebouwd van 1956 tot 1970. Ze zijn degelijker dan de meeste andere auto's uit die tijd, maar uiteindelijk roesten ze toch ook. Zo nu en dan moeten ze grondig aangepakt worden. Het zijn simpele auto's zonder elektronica. De motoren zijn zeer betrouwbaar. Onderdelen zijn goed verkrijgbaar, ook het plaatwerk.
Dit is onze sedan uit 1966. Toen we deze auto kochten in 1999 was hij in redelijke staat, maar na verloop van tijd vielen de gaten er in. Ik heb van alles vernieuwd en het is weer een nette auto.
Ik doe het liefst zo veel mogelijk zelf. Ik heb altijd gereed-schap, apparaten en machines verzameld en een poosje geleden kon ik ook een brug op de kop tikken. Dat is ideaal voor bijna elke klus en natuurlijk "super de luxe" voor een hobbyist. (de Amazon op de voorgrond was van mijn zoon, maar die is inmiddels verkocht)
Ook de onderkant roest. De enige oplossing is helemaal kaal halen, waar nodig delen vervangen en weer een goede beschermlaag aanbrengen. Een brug is dan onmisbaar.
Ook als je auto's even kwijt moet biedt een brug uitkomst.
Onze Volvo's zijn rond de 60 jaar oud. Die hoeven niet meer gekeurd te worden (geen APK meer) geen wegenbelasting meer en ze kunnen verzekerd worden d.m.v. een goedkope oldtimer-verzekering. Ze kosten dus vrijwel niets om er op na te houden. Daarbij rijden ze op het goedkopere (en relatief schone) LPG.
Als de regels niet veranderen, behouden deze Volvo's hun waarde. De enige substantiële kosten zijn voor onderhoud, reparaties, onderdelen en soms restauraties. Bij het RDW zijn er rond de 1000 geregistreerd. Daarnaast zullen er nog honderden exemplaren in hokken en schuren staan die nog opgeknapt moeten worden of voor onderdelen gebruikt worden. Het zijn dus geen zeldzame oldtimers.
Als je denkt; ik wil ook zo'n Volvo om goedkoop te rijden, wel wat kanttekeningen. Met droog weer rijdt het goed en je kunt redelijk met het verkeer meekomen, maar bij regen en kou heb je last van slecht zicht door kleine spiegeltjes, ielige ruitenwissertjes en beslagen ramen. Zo'n auto is zijwind-
gevoelig en rumoerig. Geen stuurbekrachtiging, geen airco, geen elektrische ramen, geen ABS en geen andere foefjes die nu in elke auto zitten. Zelfs rembekrachtiging is in de oudere modellen niet standaard (maar wel vaak later ingebouwd)..
Je moet handig zijn, je moet je verdiepen in de ouderwetse autotechniek, een sleutelplek hebben en tijd en zin hebben om te knutselen en aanvaarden dat zo'n auto soms een poosje niet gebruikt kan worden. Als je alles laat doen wordt het alsnog een dure aangelegenheid. Verder is binnen stallen uiteraard beter dan altijd op straat laten staan. Kortom, goed-koop rijden kan wel, maar dat gaat niet zomaar.
Met zo'n Volvo word je op straat zo nu en dan aangesproken, maar ik had veel meer aanspraak en bekijks met deze Trabant met een viertakt Volkswagen Polo motor. Een van de laatste uit 1991. Vroeger is hier alleen de vervuilende tweetakt uitvoering verkocht. Na 1974 mochten die hier al niet meer verkocht worden vanwege emissie-eisen. Trabants met de schonere Polo-motor (bouwjaren 1990 en 1991) zijn in Nederland nooit nieuw geleverd. Niemand wilde toen meer een Trabant. Dit exemplaar is later geïmporteerd. Ik heb hem opgeknapt en na een paar jaar kon ik hem goed verkopen en dat heb ik toen maar gedaan. Ik vond hem er leuk uitzien, maar ik vond het geen fijne auto om in te rijden.
Mijn oudste voertuig is een Puch uit 1963. Alles vernieuwd, motortje gereviseerd en laten keuren voor een kenteken. Puur jeugdsentiment en ook iets wat z'n waarde behoudt.
Dit is onze Eriba uit 1989. De caravan is licht, laag, gestroom-lijnd en degelijk. Mijn vrouw en ik gaan er elk jaar mee weg. Onderweg hebben we alles bij de hand en als we ergens kamperen hebben we een gewone auto tot onze beschikking. Binnen enkele minuten staan we gesteld of zijn we weg. Handiger dan een camper vinden wij en veel goedkoper. Deze caravan kochten wij in 2012 en tot mijn verbazing zijn de vraagprijzen voor deze oude Eriba's nu 2 tot 3 keer hoger. Ook geen afschrijving dus.
In 2016 zocht ik een auto met een hoge zit, min. 120 PK, airco, max. gewicht 1350 kg. en een benzine-motor i.v.m. de wegenbelasting en een aanschafprijs van ca. 3000,--. Ik zocht niet speciaal een terreinwagen, maar een Mitsubishi Pajero Pinin was de enige auto die toen aan de eisen voldeed. In Nederland zie je ze nauwelijks. Ik gebruik de auto bij slecht weer of bij warm weer voor de airco en om de caravan te trekken. We nemen nu ook wel eens een ruige route en dan is deze Mitsubishi in z'n element, maar ook op de grote weg zoeft hij lekker. De auto is kort en past in vrijwel elke parkeer-plek. Het is mijn jongste voertuig (2001). Zelfs deze auto blijkt z'n waarde te behouden en kan ik nu voor het zelfde geld kwijt (ook weer tot mijn verbazing).
Een Citroën Dyane (familie van de "Eend") uit 1979. Gerestau-reerd voor een vriendin van mijn zoon. Ze wilde een matte Dyane in de kleur "oud roze" (alles kan !!!). De auto had ruim 20 jaar stil gestaan. Veel roest, gaten en deuken. Is tot het kleinste onderdeel uit elkaar geweest. Is nu weer tip top in orde. Auto wordt dagelijks gebruikt, er wordt van alles mee vervoerd, is al naar Zwitserland geweest (Citroën meeting) en er is mee geracet (voor zover mogelijk met een Dyane) op Spa-Francorchamps. Ook is er in hartje winter een reis mee gemaakt naar de Noordkaap. Auto bleef bij min 24° rijden.
Na de Dyane heb ik voor mij zelf nog een familielid van de Eend gerestaureerd, een "Citroën Ami 8 Service Vitrée" uit 1970. Ook heel lang stil gestaan in een Franse schuur en recent geïmporteerd. Moest naar het RDW voor een nieuw Nederlands kenteken. Er staan 185 Ami's 8 in Nederland geregistreerd. Dat zijn alle uitvoeringen samen. Dit is een 3-deurs bedrijfswagen met ramen (Vitrée). Deze uitvoering is zeldzaam. Er zijn er maar een paar in Nederland. Er zijn ook gesloten bedrijfswagens. Die komen wat vaker voor, maar dat zijn er ook niet meer dan een stuk of 10. Deze Citroen Ami was eigenlijk rijp voor de sloop. Motor en versnellingsbak hingen er los in, interieur was kapot, heel veel roest en gaten en behoorlijk wat schade (1 zijkant zat in elkaar en het dak was geknikt). Alles is nu weer nieuw of gerestaureerd.
Het luchtgekoelde motortje is gereviseerd, maar eigenlijk niet toereikend voor het huidige verkeer (29 PK). Iedereen wil je voorbij. Het veersysteem is geweldig. Er in rijden is een belevenis. Hoe slechter de weg, hoe leuker.
Heel leuk om zo'n Ami te restaureren, maar in verhouding tot de uiteindelijke waarde kost het te veel. Onderdelen worden schaars en duur en bijv. de lange achter-schermen van deze bedrijfswagens zijn nauwelijks meer te vinden.
Hiernaast de Ami 8 Service "Tolée" de iets bekendere gesloten uitvoering.
Sommige mensen kennen deze auto nog wel van de Wegenwacht.
Mijn laatste aanwinst is een Suzuki Jimny uit 2000. Ik vond hem op Marktplaats bij mij in de buurt, voor een net prijsje, met slechts 116.000 km op de teller (NAP) en met een nieuwe APK. Wel verrot op de bekende plekken, maar dat heb ik al gerepareerd. Ook heb ik de onderkant gereinigd, ontroest en behandeld en maar meteen een nieuwe distributieriem gemonteerd (fluitje van een cent bij deze auto's). Deze Jimny's staan bekend om de prestaties op ruw terrein, in het zand en in de blubber. Ze schijnen verder te komen dan andere terreinwagens omdat ze zo licht zijn, maar voor de gewone weg vind ik het ook een reuze leuk wagentje.
Je vraagt je misschien af wat ik met al die al die auto's moet (nu 5 stuks). Niets eigenlijk. Ik en mijn vrouw zouden aan 1 auto genoeg hebben, maar ik vind het gewoon leuk. Ik ga vrijwel dagelijks "met mijn autootjes spelen" net als vroeger, maar nu met echte !!!. Er is altijd wel wat te onderhouden, te repareren, te verbeteren of te restaureren. Kortom, genoeg te doen om al dit moois (of ouwe zooi zo u wilt) rijdende te houden.